Als klein meisje keek ik ontzet naar mijn pappa die de zolen van schoenen aftrok. Hij maakte ze nog kapotter dan ze waren. Maar zo zei hij: “Je moet iets eerst helemaal kapot maken voordat je het echt goed kunt repareren.” Nu de EU gaat stemmen over de monopolie op zaden en hiermee nóg meer soorten op onze aarde bedreigt worden vraag ik me af. Wanneer gaan we het nu eens fixen?

Deze vraag bracht ik terug naar mezelf. Want daar begint de verandering. Waar kan ik mezelf fixen? Waar is mijn innerlijke wereld schraler aan het worden? En het hield me alweer dagen bezig totdat ik op een ochtend voor de keuze stond: Op de fiets of met de auto? Tijd was mijn enige argument voor de auto, toch leek tijd het te gaan winnen. Dit terwijl ik een dag eerder vrolijk op dit blog had gereageerd waarin Katja terecht concludeerde dat haast een keuze is.

Natuurlijk hoop ik dat heel die wet er helemaal niet komt. Dat steeds meer mensen van zich laten horen zodat al die Europese parlementariërs zich rot lachen alleen al om het idee dat je als mens de hoogmoed mag hebben om zaad te patenteren, de natuur te beheersen. Daarbij denkend aan hun eigen tuintje waar het zevenblad hoogtij viert. (Bij mij gaat die vanavond in de stamppot)

In dat ene lucide moment heb ik lekker de fiets gepakt. En sindsdien heb ik brandnetels geoogst en gegeten, de plantjes van natuurlijk gewonnen zaad gekoesterd en uitgeplant en heb ik in het boek ‘‘Zaadbommen’’ gelezen hoe ik straks mijn eigen zaad kan oogsten.

Heb jij zelf zo’n moment waarop je denkt ‘wanneer gaan we het eens fixen?’  Deel het met me. En heb je er zo’n genoeg van om jezelf telkens weer tegen te komen en wil je nu echt iets doen in je werk of als sociaal ondernemer. Ik help je er graag bij.

P.S. die schoenen werden helemaal heel en glimmend gepoetst. Alleen de rimpeltjes in het bovenleer, die bleven, als bewijs dat ze al geleefd hebben en ervaring hebben met de voeten waartoe ze behoren.

Onderzoek heeft uitgewezen dat 40% van de mensen met lood in hun schoenen naar het werk gaat. Dat vind ik nogal wat en vooral niet duurzaam. Hoe is dat voor jou eigenlijk? En wat kan daaraan veranderen? Stem nu op deze poll en/of laat een reactie achter.

De start van het coachingstraject voor een duurzame carrièreswitch bleef nog uit.

Maar het proces is volgens mij al tijden gaande. Ik zie overal mooie aanbiedingen en lig wakker van alle mogelijkheden en mensen, die ik opeens tegenkom. Mijn hoofd maakt overuren en ik geniet, maar wordt

 ook wat overdonderd van alle keuzes en kansen.

Synchroniteit heet dat. Ik kom mensen tegen die me vertellen dat bepaalde panden leeg staan. Er wordt gevraagd mee te denken over het in stand houden van een tuin. Ik krijg / zie gratis trainingen oa. “ ontdek je talenten” en  “over profileren op internet”. Eindelijk kan ik meedoen met de workshop “durf te vragen”en ga zo maar door.

Ik zal me eerst maar eens voorstellen. Mijn naam is Gertie Prins. Ik woon in het Noorden en ben na 12 ambachten en 13 briljante levenservaringen  op 55 jarige leeftijd werkloos geworden. Helemaal niet leuk, zeker niet in deze tijd, maar vooral niet omdat ik werken leuk, zinnig en nuttig vind en er mijn ideeën in kwijt kan. Ik dacht erover om te gaan bloggen over mijn werkloosheid en zoektocht naar werk, maar toen ik een kijkje nam op diverse blogs en groepen werd ik daar niet blij van, haast eerder depressief.  Dat wilde ik niet aan gaan meedoen. Dus geen blog van mijn hand en dus alles verder zelf verwerken.

Nu dus wel een blog? Inderdaad! Dit is mijn tegenprestatie voor het coachingstraject wat ik heb gekregen van de duurzame intermediair. Het dwingt me na te denken over mijn proces en het te verwoorden. Leerzaam voor mijzelf en wellicht ook voor anderen. Moet ook over en door allemaal hobbels en daar is het schrijven van het blog een van. Want wat is dit eng. Schrijf ik wel duidelijk, hebben mensen er wel wat aan? Door te doen schijn je dat te weten te komen, dus…………………………………!

Het coachingstraject begint in september deelt Caroline Ligtenberg me per mail mee. Als ze me belt voor een afspraak te maken voor een gesprek heb ik al heel veel vragen voor haar en neemt ze al de tijd voor mij om naar mijn verhaal achter mijn CV te luisteren.

Ter plekke aan de telefoon laat ze me een oefening doen om te luisteren naar mijn gevoel om wel of niet een opleiding te gaan doen. Het antwoord is nee. Ik ga voor die droom, die ik al zolang heb en keer op keer terugkomt. Een theetuin met ruimtes voor diverse activiteiten.

Ter voorbereiding op ons gesprek stuurt ze me een aantal opdrachten en adviseert me het boek de creatiespiraal te lezen van Marinus Knoope.

Braaf als ik ben, ga ik aan de slag en vind veel antwoorden over mijn levenswandel tot nu toe. Wat een genot en geruststelling. Vol vertrouwen en verwachting zie ik ons gesprek tegemoet.  Daarover zal ik de volgende keer schrijven.

Door: Caroline Ligtenberg

Het is alweer ruim een maand geleden dat bij mij het besluit viel om te stoppen met Duurzame Vacaturebank. Het past niet meer bij wat ik het liefste doe: als Value Connector mensen helpen om te excelleren in hun duurzame plannen voor een betere wereld. Dat is langzaam zo gegroeid. Alles verandert tenslotte in dit leven en ik groei. Net zoals jij natuurlijk. Duurzame Vacaturebank wordt gelukkig voortgezet door Len. En ik ga verder met Duurzame Intermediair.

Gelukkig is het zomer en niet zo druk op de site, want voor mij is het na dat besluit pas echt begonnen. Mijn ene jas uitgetrokken, maar nu heb ik een andere nodig. Eentje die mij wel past. En toen kwam ik er pas achter dat het op het gebied van werken net zo is als in de paskamer, nu ik ruim de 40 gepasseerd ben. Steeds minder past mij of staat mij. En ik kwam erachter dat veel dingen die ik deed mij niet van mijn sterkste kant lieten zien. Net zoals bij veel kledingstukken die ik vroeger gewoon had kunnen dragen en nu afbreuk doen aan mijn uiterlijk.

De afgelopen weken heb ik dan ook veel gereflecteerd, gemediteerd, lange wandelingen met de hond gemaakt, de bloemetjes in mijn tuin verzorgd, mijn Do-In oefeningen bewuster uitgevoerd en meer om de ruimte in mijzelf te creëren, het oude los te laten en mijn missie vorm te geven. Ik heb daarnaast heel veel oefeningen gedaan die ik mijn cliënten voor begeleidingstrajecten meegeef om hun focus, hun missie helder te krijgen.

En vanochtend was het daar dan opeens. Het was nog heel vroeg, ik verkeerde tussen waken en slapen. En daar kwamen de woorden die mij in mijn kracht zetten, die laten zien wat ik ga doen voor deze wereld: mijn missie is om jou en al die andere mensen met schitterende plannen voor een beter wereld te laten excelleren, zodat zoveel mogelijk talent aangewend wordt om de wereld echt te verduurzamen.

Wordt vervolgd…

Door: Caroline Ligtenberg
Er is een vervolg gemaakt op het filmpje ”The Story of Stuff”: “The Story of Change”! Daarin worden we opgeroepen om zelf onze spierballen te laten rollen voor een betere wereld. Allereerst is het belangrijk om voor jezelf duidelijk te hebben welke talenten jij in wilt zetten en wat jij precies wilt veranderen. Dan kun je tenminste focus creëren en dat is het halve werk.

Ook is het handig om te weten wie we het beste kunnen aanspreken, om echte, grote veranderingen te realiseren. Gelukkig maakt “The Story of Change” één ding erg duidelijk: wat je ook wilt doen om iets te veranderen, je het zeker niet alleen hoeft te doen.

Bekijk voor meer inspiratie het filmpje.

Als je het filmpje niet ziet, klik dan op de volgende link: http://youtu.be/oIQdYXCKUv0

Nee, het is geen nieuwe aandoening en er zijn ook geen pilletjes voor te krijgen. Toch is het een bestaand fenomeen, waar vaak maar weinig aandacht voor is. Laat staan een oplossing.

Sollicitatie moeheid treed vooral op bij mensen die langer dan een half jaar zonder werk zitten en eventueel een uitkering hebben. Vooral in de huidige economie vallen er her en der de nodige ontslagen en komen mensen onvrijwillig thuis te zitten.

Na de klap van het eerdere baanverlies te boven zijn gekomen, raken de meeste mensen toch al snel gemotiveerd om ander werk te vinden. En in een uitkeringssituatie zit daar ook de druk van minimaal één sollicitatie per week achter. Nu zal de ene werkzoekende net iets actiever of creatiever zijn dan de ander. Waar de één genoegen neemt met kranten, internet en vacatures bij het UWV, zal de ander er nog een schepje bovenop gooien door zich ook bij diverse uitzendbureau’s in te laten schrijven, open sollicitaties te doen, familie en vrienden in te schakelen en ondertussen vrijwilligerswerk te zoeken om bezig te blijven. Maar 100% garantie om snel een nieuwe baan te bemachtigen is in geen enkel geval te geven.

Natuurlijk wil je solliciteren op een baan die je aanspreekt, maar die zal niet wekelijks voorhanden zijn. Dus wordt er ook gesolliciteerd op minder aantrekkelijke of geschikte functies. Er moet tenslotte ook worden voldaan aan de eisen van de uitkeringsinstantie. Dat gaat een tijdlang nog wel goed, maar als je na een half jaar tientallen afwijzingen of zelfs geen reactie hebt ontvangen, dan begint de twijfel en teleurstelling toe te slaan. Het vertrouwen op het vinden van een baan neemt af en vaak ontstaat er ook het gevoel door de maatschappij te zijn afgeschreven. Dan is het stadium van sollicitatie moeheid bereikt!

Solliciteren is geen uitdaging meer, maar een zware opgave geworden. Soms wordt er maar op iets gesolliciteerd in de wetenschap dat dit toch niks gaat worden, alleen maar om van de verplichting tot solliciteren af te zijn. Je kunt je gevangen voelen in de situatie, als aan het kleeflint van een vliegenvanger. Je wappert je gek met je vleugels, maar je komt geen millimeter verder. Je raakt sociaal steeds meer geïsoleerd en op straat heb je het gevoel met de nek te worden aangekeken als profiteur van de samenleving. Kortom, je telt niet meer mee.

Dan is nu het moment aangebroken om deze depressieve constateringen en gevoelens een halt toe te roepen. Bovenstaande is namelijk een bijna autobiografische omschrijving van een periode van 4 jaar werkeloosheid, waarin ik ook arbeidsgehandicapt werd. Hoewel ik op een wachtlijst kwam van twee jaar voor bemiddeling van een baan buiten de Sociale Werkplaats, wilde ik daar zelf niet op wachten en ben actief en creatief aan de slag gegaan. Binnen een jaar wist ik een werkgever te vinden die mij graag een kans wilde geven. En zie, nu ben ik vijf jaar verder en heb inmiddels een vaste baan. En niet door mijn beperking, maar juist door mijn talenten en kwaliteiten.

Ik heb inmiddels geleerd dat je eigen manier van denken, je ‘mindset’ zeg maar, je kan maken of kan breken. Als je solliciteert met het idee dat het toch niets wordt, heb je kostbare energie verspilt aan iets nutteloos. Ook het afwachten van reacties met een zwaar gemoed is een doelloze tijdsbesteding. Aan de uitkomst kun je tenslotte dan al niets meer veranderen en daarnaast hoef je er pas iets mee te doen op het moment dat die uitkomst er is. Laat het energievretende doemdenken echt achterwege en richt je alvast positief op een nieuwe mogelijkheid. Je bespaart jezelf niet alleen een hoop ellendige gevoelens, maar weet dat je bij een eventuele afwijzing al een nieuw ijzer in het vuur hebt liggen. Verplichte sollicitaties worden zo ook verlichte kansen en wie weet uiteindelijk ook wel je mooiste baan.

Door: Egbert van den Bosch

Net als mensen hebben ook organisaties perioden van zelfreflectie nodig. Zie ons nieuwsitem over de prijsverlaging. Maar organisaties bestaan uit mensen en daarom lopen deze processen vaak evenredig aan elkaar. Zo hebben wij elkaar weer eens diep in de ogen gekeken. Onze Egbert houdt dan de weegschaal in balans zoals hij dat zelf noemt.

Deze rol heeft hij zeker tussen de twee vennoten Len en Caroline. Als een volleerd mediator zorgt hij ervoor dat wij beiden op een gelijkwaardige manier aan bod zijn gekomen. Hij vertaalt onze emoties naar gevoelens en verwijderd zo enkele doornen. Het kan dan allemaal even heel moeilijk zijn, maar als we er dan toch met ons allen uitkomen is de relatie weer dieper en zijn we met ons allen weer een stap gegroeid in ons ontwikkelingsproces als mens en als organisatie.

Klaar om te groeien zijn we weer. Fris als een pas geboren lammetje. Of zeg ik liever opnieuw geboren? Uit mijn ‘winterslaap’ ontwaakt stap ik vol verlangen de lente in. Daarmee neem ik dan dit stukje mee: de wetenschap dat persoonlijke ontwikkeling  zelfs bedrijven laat groeien. Bewijs van dat je jezelf niet thuis kunt laten, dat je altijd en overal jezelf mee naar toe neemt. De reden waarom het zo belangrijk is om een werkomgeving te creëren in lijn met je talenten, je waarden en ambitie.

Door: Caroline Ligtenberg

Een CV en motivatie brief ondergaat natuurlijk een paar selectiemomenten. Ieder moment heeft zijn eigen focus. Pijlsnel zal de lezer (bv HR medewerker of recruiter) checken of er voldaan wordt aan de competenties. Dus de relevante informatie moet boven aan staan. Uiteraard wordt er gelezen op het scherm dus staat alles in een goed leesbaar lettertype.

Ontbreekt relevante werkervaring bij een bedrijf? Probeer toch een zo relevant mogelijke ervaring te noemen die tot een succes heeft geleid. Maak de cirkel rond door aan te geven welk talent aan dat succes heeft bijgedragen. De motivatie brief kan het persoonlijker maken en u doen opvallen. Enerzijds moet daar uw motivatie in staan en aan de andere kant moet de lezer gemotiveerd worden om deze brief en cv op de stapel van kanshebbers te leggen.

Vooral dat laatste is vaak een probleem. Daar blijkt dan uit dat de sollicitant zich in het geheel niet heeft ingeleefd in het perspectief van de lezer. Die bekijkt de zaak vanuit een duidelijk wensenpakket. Een opsomming met woorden als: coachend, organisatorisch, loyaal, sociaal, teamplayer, zelfstandig, integer, natuurlijk leiderschap en stressbestendig is te vaag en soms zelfs tegenstrijdig. Het persoonlijk profiel moet een duidelijk verband hebben met de eisen in de vacature.

Weer een argument om alleen te solliciteren op een baan die echt bij u past.