Caroline Ligtenberg

Als klein meisje keek ik ontzet naar mijn pappa die de zolen van schoenen aftrok. Hij maakte ze nog kapotter dan ze waren. Maar zo zei hij: “Je moet iets eerst helemaal kapot maken voordat je het echt goed kunt repareren.” Nu de EU gaat stemmen over de monopolie op zaden en hiermee nóg meer soorten op onze aarde bedreigt worden vraag ik me af. Wanneer gaan we het nu eens fixen?

Deze vraag bracht ik terug naar mezelf. Want daar begint de verandering. Waar kan ik mezelf fixen? Waar is mijn innerlijke wereld schraler aan het worden? En het hield me alweer dagen bezig totdat ik op een ochtend voor de keuze stond: Op de fiets of met de auto? Tijd was mijn enige argument voor de auto, toch leek tijd het te gaan winnen. Dit terwijl ik een dag eerder vrolijk op dit blog had gereageerd waarin Katja terecht concludeerde dat haast een keuze is.

Natuurlijk hoop ik dat heel die wet er helemaal niet komt. Dat steeds meer mensen van zich laten horen zodat al die Europese parlementariërs zich rot lachen alleen al om het idee dat je als mens de hoogmoed mag hebben om zaad te patenteren, de natuur te beheersen. Daarbij denkend aan hun eigen tuintje waar het zevenblad hoogtij viert. (Bij mij gaat die vanavond in de stamppot)

In dat ene lucide moment heb ik lekker de fiets gepakt. En sindsdien heb ik brandnetels geoogst en gegeten, de plantjes van natuurlijk gewonnen zaad gekoesterd en uitgeplant en heb ik in het boek ‘‘Zaadbommen’’ gelezen hoe ik straks mijn eigen zaad kan oogsten.

Heb jij zelf zo’n moment waarop je denkt ‘wanneer gaan we het eens fixen?’  Deel het met me. En heb je er zo’n genoeg van om jezelf telkens weer tegen te komen en wil je nu echt iets doen in je werk of als sociaal ondernemer. Ik help je er graag bij.

P.S. die schoenen werden helemaal heel en glimmend gepoetst. Alleen de rimpeltjes in het bovenleer, die bleven, als bewijs dat ze al geleefd hebben en ervaring hebben met de voeten waartoe ze behoren.

Steeds vaker hoor ik dat mensen ‘breder’  gaan zoeken naar een baan of hun doelgroep ‘verbreden’ als zelfstandige: ‘Tenslotte is het crisis en ligt het werk niet voor het oprapen’ vertellen ze. Het doel is om de kansen te vergroten bij het vinden van werk. In tijden van krapte op de arbeidsmarkt werkt dat wel. Organisaties hebben niet veel keus en kiezen dan sneller voor mensen die minder in het profiel passen. Zoals mensen waarvan de werkervaring niet 100% aansluit of mensen die in een andere branche gewerkt hebben.

Desondanks zie ik dat mensen met een focus op hun ‘doelgroep’ succesvoller zijn met het bereiken van hun carrière-doelstellingen ook als deze branche overschrijdend zijn. Het zijn de mensen die kritisch naar zichzelf kijken. Waar zijn ze steengoed in? Wat zijn hun drijfveren? En hoe vertaalt dit alles zich naar een duidelijke visie? Deze mensen hebben ontdekt waar hun echte kracht ligt. De onuitputtelijke kracht in henzelf die ze kunnen inzetten onder de voorwaarden die ze zelf kunnen creëren. Ongeacht hun leeftijd of andere voorwaarden die al of niet aanwezig zijn in hun persoonlijk situatie om succesvol te zijn op de (arbeids-)markt. Ze hebben het heft in eigen handen genomen en hebben zelf de voorwaarden gecreëerd voor hun nieuwe baan of voor nieuwe opdrachten.

Vertrouwen in je eigen kracht is een basisvoorwaarde voor het bereiken van je doelstellingen. De wetenschap dat jij Zelf aan het stuur van jouw voertuig zit om te gaan waar je wilt. Waar put jij kracht uit?

40% Van de mensen gaan na een vakantie met tegenzin naar hun werk.

Deze stelling kwam mij ter oren en bij navraag bleek deze zelfs gestoeld te zijn op een onderzoek.

Ik schrik daar van en de stelling houdt me bezig. Want als dit echt zo is wil dat zeggen dat 40% van de mensen niet gemotiveerd zijn om te gaan werken. Het lijkt erop dat 40% van de mensen de connectie met hun hart, hun talent, hun drijfveren missen als ze aan het werk zijn. Ontvangen ze misschien geen waardering? Vervelen ze zich heel erg op hun werk? Of is de werkdruk net veel te hoog? Ook ik begin af en toe met tegenzin aan sommige werkzaamheden, zoals administratie. Dat herkennen vast meer mensen. Maar als ik van vakantie terug kom ben ik opgeladen geïnspireerd en heb ik heel veel zin om mijn inspiratie om te zetten in mooie nieuwe dingen.

Ik kan het daarom haast niet geloven of toch ook weer wel? Want stel je voor als alle mensen werk doet dat bij hen past. Hoe mooi zou de wereld er dan uitzien. Mensen werken met liefde. Omdat ze het graag doen voor henzelf en een ander. Ieder mens ervaart hun beroep als een missie een roeping. Zo werkend zijn we met ons allen veel eerder klaar. Want motivatie zorgt voor meer efficiëntie en minder ziekteverzuim weten vele arbodiensten. Heel veel werk hoeft niet meer gedaan te worden omdat het zinloos is want mensen met een missie hoeven niet gecontroleerd te worden daar ze hun innerlijke leider volgen. Dit weten weer heel veel experts op het gebied van ‘het nieuwe werken’.

En dan…

We kunnen meer aandacht besteden aan onze maaltijden zodat we geen kant-en-klaar meer nodig hebben. We hebben meer tijd voor sociale contacten in de buurt. Kunnen zelf voor onze kinderen en ouderen zorgen onder begeleiding van de specialisten. En we kunnen nog altijd uitdaging en avontuur opzoeken als we dat willen of onze mentale kennis uitbreiden of mediteren, een boswandeling maken of lekker door de vergroenende straten van een stad lopen. We ervaren vervulling en hebben zo minder behoefte aan consumeren. Zo verbruiken we met ons allen minder grondstoffen en plegen zo minder roofbouw op de aarde. De lucht die we inademen wordt langzaamaan schoner en omdat we meer tijd over hebben blijven we in contact met onszelf. Onze eigen natuur die we dan weerspiegeld zien in onze omgeving. We realiseren ons opeens dat we deel uitmaken van die natuur en doen haar geen geweld meer aan.

Utopie? Wellicht, want tenslotte is een groot deel van de werkende bevolking niet tevreden met hun werk. Om welke reden dan ook. En veel mensen willen ook niet uit het keurslijf stappen om hun situatie te verbeteren. Heel begrijpelijk omdat dit het verlies betekent van veel dingen waar zij nu heel veel waarde aan hechten. Ik ken dat zelf ook hoor. De angst voor te weinig geld, of om afgewezen te worden. Ze verminderen mijn werklust want ze werken als tegengestelde drijfveren voor wat ik ècht belangrijk vindt: mensen helpen om hun krachten te ervaren die ze nodig hebben om de verandering te zijn die ze in de wereld willen zien.

Daarom begin ik mijn dag met het onderzoeken waar in mijn lijf ik ze tegen kom en waar ik de daarbij behorende frustraties voel. Door ze te doorleven en te doorgronden, te accepteren en een plaats in mijn dagelijks bestaan te vinden vind ik mijn hart weer en kan ik haar weg volgen en vervuld raken van het werk dat ik mag doen. Do-In Yoga helpt mij hierbij en daar ben ik zo dankbaar voor. Ik ervaar zo dagelijks niet alleen een grote werklust maar een innerlijke balans die mij in heel mijn leven goed van pas komt in de dingen die mij dagelijks tegemoet treden versus de behoeften die ik heb.

Nu hebben steeds meer mensen hun eigen methoden om hun bewustzijn te vergroten en hun eigen monsters te temmen om zo de zin in het leven en de lust om te werken te bewaren. Hoe doe jij dat eigenlijk? En wat zou jou het meeste vervullen als het om werk gaat? Ik ben zo benieuwd.

Caroline Ligtenberg

Vandaag is de laatste dag van de week van het nieuwe werken en ik las op www.duurzaamnieuws.nl hier een artikel over dat ging als volgt:

Werkende Nederlanders gaan in hoge mate gebukt onder werk- en tijdstress. Zeker 93% geeft aan tijd te kort te hebben. 1 op de 3 Nederlanders lijdt (zeer) regelmatig of altijd aan tijdstress. ….. Top 5 stress ervaringen: Het meeste stress wordt ervaren op het werk, door huishoudelijk werk, bij hobby’s/ sporten/ vrienden, tijdens het ochtendritueel en door sociale verplichtingen.
Top 3 stress oplossingen: De top 3 van oplossingen tegen tijdstress in de werksituatie zijn het thuiswerken, flexibele werktijden/ werk zelf indelen, de werkweek verdelen over 4 dagen.

Nu ben ik helemaal van het nieuwe werken. Met name omdat ik er stellig van overtuigd ben dat je privé en werk leven één geheel is.  En ik te vaak zie dat mensen dit als twee heel verschillende dingen ervaren en daarom vast lopen in hun werk en daarom bij mij komen. En dat is wat me bij dit artikel opvalt… Werken wordt los gekoppeld uit het grotere geheel. Ok, inderdaad wordt er door het nieuwe werken meer mogelijkheden geboden om je leven een geheel te maken. Maar met alleen de fysieke mogelijkheid bieden zijn we er dan nog niet. In tegendeel. Eigenlijk heeft mijn kantoor loze leventje er allereerst toe geleid dat ik meer ging werken in plaats van minder. Tenslotte kon dat nu ook ’s avonds en in het weekend. En … dit compenseren met op een doordeweekse zonnige dag lekker het bos in gaan. Nee, dat is iets wat ik heb in de loop van de jaren heb geleerd.

Enkele voorbeelden:

1.  Dit schrijvende zit ik in Hubbels een Co-werkplek voor mensen zoals ik die kantoor loos zijn en met hun laptopje overal kunnen inpluggen waar internet is. Buiten dat ik niet afgeleid wordt door mijn hond en de stofnesten heb ik hier leuke gesprekken en krijg ik de inspiratie die ik anders zou missen in mijn eentje thuis. (gemis aan collega’s is gecompenseerd)
2. Ik zit hier trouwens omdat ik thuis geen internet meer heb omdat er flink wat dingen mis zijn gegaan bij het telecombedrijf waar ik dat afneem. Dit wilde ik gisteren oplossen en na twee uur bellen en een ritje naar de stad later had ik besloten dat de energie van mijn opgekropte woede beter in de tuin bot gevierd kon worden dan op het tere toetsenbord van mijn laptop. (vanuit huis werken gaat technisch gezien niet altijd even goed)
3. En weet je… ik heb er jaren over gedaan om zulke wijze beslissingen te mogen nemen. Dat waar het nieuwe werken over gaat dat vergt uit patronen stappen. En dat doe je niet met een paar regeltjes wijzigen op kantoor. Zelfs als je daar de cultuur veranderd heb je nog altijd te maken met mensen die in diep ingesleten patronen vast zitten. (aj… de echte bottleneck wordt hier aangeraakt… patronen)

En daar gaat het nieuwe werken echt over. Het nieuwe werken begint bij jezelf! En zo kunnen alle mensen, ook de verpleegsters aan het bed van een patiënt, ook de brandweermannen die wachtdienst draaien, op een nieuwe manier werken. En die nieuwe manier begint bij je eigen verantwoordelijkheid voor je eigen leven. Waarin je je eigen leven helemaal synchroon laat lopen. Althans, zoveel mogelijk natuurlijk ;-)

Wat onderneem jij eigenlijk voor meer synchroniteit in je leven?

Onlangs werd ik door een goede vriend uit Sicilië gewezen op Beppe Grillo, hét icoon van sociale innovatie in Italië met zijn Movimento 5 Stelle. Hij klonk nog temperamentvoller dan ik hem ken. Twintig jaar geleden vulde Grillo mijn lege avonduren als komiek op tv. Wel een die de Italiaanse politiek satirisch benaderde. Die vriend en ik konden daar toen van genieten, maar dat zo iemand zoveel moois in Italië kan ontketenen, dat leek me ver gezocht. Ik heb het gecheckt en werkelijk, mijn vriend is terecht heel erg enthousiast. Wat gebeuren er mooie dingen in dat land.

Ondanks dat het noorden van Italië nog welvaart, is het in het zuiden al jaren kommer en kwel. Ondanks alle rijkdommen aan grondstoffen en landbouwproducten uit het zuiden. Het lijkt erop dat Italianen met Beppe Grillo een icoon hebben om zoiets moois te ontketenen. Nog steeds met humor en vooral met een hele grote achterban ontketend hij een ware (r)evolutie.

Waar de overheid het af laten weten, en dat is op veel gebieden, heeft zijn beweging een heuse keten van burgerinitiatieven en eigen verantwoordelijkheid ontketend. Veel werkloze jongeren zetten zich in om hun eigen stad schoon te houden. Ze worden zelfs betaald uit particuliere fondsen. En weet dat er veel goed geschoolde werkloze jongeren zijn in Italië. Er zijn burgerinitiatieven rondom sociale betrokkenheid, mobiliteit, duurzame energie, voedsel etc. etc.

Wij nuchtere Nederlanders kunnen er echter ook wat van. Onze ondernemende aard zorgt ervoor dat we eerder met mooie innovatieve initiatieven starten. Klein of groot. Er zijn ontstaan er steeds meer. Daar hebben we geen icoon voor nodig. Ik denk dat heel veel voorbeelden en het erkennen van elkaars wens om een bijdrage te leveren meer doet om de beweging van duurzame ontwikkeling te vergroten. Ik ben daarom benieuwd wat we met We are the Change bereiken samen met de deelnemers aan het event. En ook wat Konzap kan betekenen voor al die mensen die graag hun bijdrage leveren aan de samenleving, maar nog niet weten hoe.

Een beetje aanmoediging zal wellicht de boel kunnen versnellen in Nederland. Misschien dat een beweging van schouderklopjes voor al deze burgers die het aandurven om het heft in eigen handen te nemen iets kan betekenen? Leuk idee eigenlijk. Weet jij iemand die iets voor zijn omgeving betekend of voor een bepaalde (misschien wel heel kleine) doelgroep omdat deze de wereld een beetje beter maakt? Laat je schouderklopje hier achter. Met url (als die er is) naar meer informatie over de initiatiefnemer. Je helpt deze persoon niet alleen aan een beetje welverdiende erkenning, maar ook andere mensen aan inspiratie zodat ze kunnen zien dat hun, op het oog, hele kleine bijdrage een groot verschil betekent.

De workshop ‘Jouw MVO Carrière’ begint met een voorstelrondje. Mensen nemen iets kenmerkends van zichzelf mee van huis wat tevens voor hun eigen maatschappelijke bijdrage staat. En één van hen kwam met deze mooie quote:

“Vraag je niet af wat de wereld nodig heeft. 
Vraag je af waardoor jij tot bloei komt. Want wat de wereld nodig heeft  zijn mensen die tot leven zijn gekomen.”                          Harold Whitman

Voor mij was het een cadeautje. Want dit is precies de juiste insteek voor de workshop. Wie ben jij en hoe kom jij tot bloei. En echt, zeker weten, als jij je hart volgt dan draag je automatisch bij aan onze samenleving, aan onze wereld. Tenslotte omvat die bijdrage één van de vier levensgebieden die belangrijk zijn voor ons mensen om te vervullen. Deze zijn:

1. Fysiek: welke naast de 1e levensvoorwaarden ook gezondheid en geld omvat.
2. Mentaal: welke je geestelijke ontwikkeling en uitdaging omvat.
3. Sociaal: de behoefte om je te verbinden met anderen.
4. Spiritueel: de behoefte om jouw bijdrage te leveren in dit leven.

Daarom… vraag jezelf af hoe kom jij tot bloei. Wanneer zijn deze vier levensgebieden voor jou in balans.

Leuk idee zul je zeggen. Net nu de banen niet voor het oprapen liggen. Maar is het nodig om voor een heuse carrièreswitch te kiezen? Het antwoord is NEE!

Want met jouw talenten en ervaring kun je op verschillende manieren maatschappelijk verantwoord aan de slag. Of je nu een communicatiemedewerker bent bij een grote multinational of een officemanager bij het administratiekantoor bij jou om de hoek. Bijvoorbeeld binnen je eigen bedrijf of misschien toch een andere werkgever, maar één die beter bij je missie past waardoor jij kunt bijdragen aan het succes van deze organisatie.

Het karretje van de arbeidsmarkt lijkt op dit moment in een niet te stuiten achtbaan te zitten. Maar een achtbaan biedt ook een keuze. Je kunt besluiten in te stappen en mee te gaan met de stroom, maar je kunt natuurlijk ook een andere richting oplopen en je eigen pad bewandelen. Je hoeft dus niet voor de vrije val te kiezen, om toch zaken los te kunnen laten. Je hebt dus meerdere mogelijkheden om jouw carrière in een andere richting te bewegen.

Wil je weten wat jouw mogelijkheden zijn en hoe jij je carrière een maatschappelijk verantwoorde wending kunt geven, kom dan vrijdag 28 september naar de workshop ‘Jouw MVO Carrière’.

Voor alle professionals die iets met duurzaamheid willen. Delen en samenwerken voor duurzaamheid. Iedereen heeft sociaal kapitaal. Wil jij weten hoe je jouw sociaal kapitaal kunt inzetten voor een betere wereld? Kom dan 11 september naar Utrecht. Je kunt ook meedoen aan onze twitteractie en daar mooie prijzen mee winnen: een adviesgesprek, gratis vergaderen of gratis toegang tot het event. Surf voor meer informatie naar ‘Win Sociaal Kapitaal’

Er staat hoe dan ook veel te gebeuren en je zult zeker andere bijzondere mensen ontmoeten. Allemaal met hun eigen, unieke, sociale kapitaal, dat zij graag willen inzetten in hun eigen werk en omgeving, maar op dit speciale event ook met elkaar willen delen.

Bekijk het volgende filmpje maar eens:

Hoe zou het zijn als mensen 200 jaar vooruit denken net zoals de man in het bijgaande filmpje? Raghava KK is één van sprekers en denkers, die ons via Ted Talks deelgenoot maken van bijzondere inzichten en opzienbarende visies.

Op een luchtige wijze maakt hij ons duidelijk, hoe 200 jaar vooruit denken tot werkelijke vernieuwing kan leiden. Het kan niet anders of de wereld gaat er door ideeën zoals van hem beter uitzien.

Hoe wil jijzelf de wereld achterlaten? Welke impact wil jij eigenlijk maken? Wijsheid uit het Oosten, maar dan in een modern jasje.

Bekijk het filmpje maar eens.

P.S. Over 200 jaar wil ik dat 80% van de mensen gewoon zichzelf kunnen zijn in hun werk en dan als vanzelfsprekend een bijdrage willen leveren aan deze wereld. Plan volgt (binnen 200 jaar hoor)!

Door: Caroline Ligtenberg

Het is alweer ruim een maand geleden dat bij mij het besluit viel om te stoppen met Duurzame Vacaturebank. Het past niet meer bij wat ik het liefste doe: als Value Connector mensen helpen om te excelleren in hun duurzame plannen voor een betere wereld. Dat is langzaam zo gegroeid. Alles verandert tenslotte in dit leven en ik groei. Net zoals jij natuurlijk. Duurzame Vacaturebank wordt gelukkig voortgezet door Len. En ik ga verder met Duurzame Intermediair.

Gelukkig is het zomer en niet zo druk op de site, want voor mij is het na dat besluit pas echt begonnen. Mijn ene jas uitgetrokken, maar nu heb ik een andere nodig. Eentje die mij wel past. En toen kwam ik er pas achter dat het op het gebied van werken net zo is als in de paskamer, nu ik ruim de 40 gepasseerd ben. Steeds minder past mij of staat mij. En ik kwam erachter dat veel dingen die ik deed mij niet van mijn sterkste kant lieten zien. Net zoals bij veel kledingstukken die ik vroeger gewoon had kunnen dragen en nu afbreuk doen aan mijn uiterlijk.

De afgelopen weken heb ik dan ook veel gereflecteerd, gemediteerd, lange wandelingen met de hond gemaakt, de bloemetjes in mijn tuin verzorgd, mijn Do-In oefeningen bewuster uitgevoerd en meer om de ruimte in mijzelf te creëren, het oude los te laten en mijn missie vorm te geven. Ik heb daarnaast heel veel oefeningen gedaan die ik mijn cliënten voor begeleidingstrajecten meegeef om hun focus, hun missie helder te krijgen.

En vanochtend was het daar dan opeens. Het was nog heel vroeg, ik verkeerde tussen waken en slapen. En daar kwamen de woorden die mij in mijn kracht zetten, die laten zien wat ik ga doen voor deze wereld: mijn missie is om jou en al die andere mensen met schitterende plannen voor een beter wereld te laten excelleren, zodat zoveel mogelijk talent aangewend wordt om de wereld echt te verduurzamen.

Wordt vervolgd…